午前1時51分。今の内に文字にしてしまわなきゃ...　あの時、あんなに好きだったんだなぁ..とか、なんでああいうことを我慢できたんだろう..とかっていつの間にか客観的に見てる「自分」がいる、一前昔の「自分」を。感情は特になくなってて、薄れてて、忘れられてて、現在の「自分」には理解し難くって。でも、感触は残ってる。あの手、あの手の温もり、触るときの微妙な動き、あのカラダ、その重さ、匂い、仕草、最頂点に導いてくれたソレ、その..、その..、　すべての感触。その感触だけが恋しい、恋しいという感情はもう０なのに。

...

өвөл өөдгүй, хүйтэн, хөлдүү

өөрөө би цэвдэг, жиндүү

өрөөлийн "хайр" дутуу, тарчиг

өнгөрөх цаг доголон.. гажиг

жавар тачигнана, ташуурдана, жамтай

жаран урсана, улирна, хэмнэлтэй

бусдаас "хайр" горьдоно, шална, гуйлгачин

буцааж үл хариулна, татганана, гуйрамчин

泣きたかった訳ではない。泣けてきた訳、期待が大きくはずれたようだったから。悲しいんだか、悔しいんだか。それともただ憎いんだか。心悲しいんだか。

やつらも、泣いた...と...思う...いや...やつらは泣けないのだ。やつらには涙がない。涙腺どころか、眼さえない。やつらはただ感じるんだ。感覚は持ってる。それが単純なものではない。鋭いのだ。知性チックなんだ。なにせ、心臓と脳、感情と理性を行き来してる。やつらの方がつらいはず。泣きたいだけ泣けるのと泣くことが許されないのと、両方を往来してる。どっちかの見方ができない。どっちにも運ぶんだ、命を...やつらの使命なんだから。

パソコンの画面に表示されたメールを前にして、繰り返し何十回読んだことか、心が折れそうになり、そのせいで眼が碌に涙ぐむこともなく、乾いてきた。見据えるつもりだったのか、無意識に瞬きしなかったからだ。そっか...送ってこなくてもいいメールだったんだ...返信しないでおけば良かった...動揺しちゃって!!...心臓がパクパクしてたじゃない!!...ホントォ笑っちゃう...可哀想な人...持ち主、やつらの...まったく。

やつらはオモッテル、きっと、くそ下手な恋らしきものに付き合ってられるかっ..つうの...草臥れるわっ..つうの...頭と心臓、痛くて当然だっ!!　やつらは、怒りの面しながらもゲラゲラと...嘲てる...止...

Эхнийх нь Л.Өлзийтөгсийнх, 2 дахь нь Б.Галсансүхийнх.

Үстэй малгайн дороос

Үстэй алчууран дороос

Уруул, нүд харагддаггүй болохоор

Өвөл чамд гунигтай санагддаг уу?

Өвөл надад гунигтай санагддаг

Цасанд даруулж бөхийсөн хүмүүс

Цантсан, бүрхүүлт, бүүдийсэн хүмүүс

Царайгаа харуулалгүй гудамжинд зөрөх

Царайлаг ч байж мэдэх хүмүүс

Өө, өвөл чамд гунигтай санагддаг уу?

Өвөл надад гунигтай санагддаг

Хүйтнээс нуугдсан дулаахан үг

Хүмүүсээс ичсэн нүцгэн мод...

Хаана байна аа, тэр улаан, ногоон

Хаа сайгүй л цагаан.. цагаан

Өвөл чамд гунигтай санагддаг уу?

Өвөл надад гунигтай ...

Лагерийн байшиндаа очиж хэвтэхийг хүслээ... ганцаарханаа

 

Бүгчим өдөр

 

Үд дунд босоод ... хүйтэн ус уучихаад ... муу байшингийхаа сүүдэрийг даган хэвтэх зуураа зураг сараачих юутай жаргалтай.... надад саад болох хэн ч гүй...цаг хугацааг үл ойшоон дараад л хэвтчихэд.... сайхан бсан.... дулаахан ч бсан.... элдэв хувцас хунар ... будаг шунх юу ч гүй .... хуучин муу кээтнийхээ ар дээр нь гишгэж бгаад л ийш тийш гүйнэ.... тэнгэр ширтэж хэвтэнэ... шувуу болохыг хүснэ... тэртээ уулан дээрхийг ... бас үүүлсийг хараад л хэвтэхэд цаг бас хугацаа үгүй ....

 

Бороотой өдөр

 

Шөнө бороо орсон өгл...

Бүгдийг чинь хайрламуу:::....

 

Юу ч хийсэн бсан юу ч болсон байсан...

 

Амьдарч бгаа хүн танд би хайртай.... хамгаас илүү хайртай...

 

Уй гунигт автаж шар хар ус шарз нэрмэл бүгдий нь залгилаад

Уйлагнан дуугарч хэвтэхэд чинь ч бас л хайртай

 

Амьдралд цөхөрч бгааг чинь хараад

Алгаараа нүүрээ дараад уйлж бгааг чинь хараад ....

 

Аяа бас аз жаргалаар дүүрэнхэн инээмсэглэж бхад чинь ч...

 

Ганцаардал ба цөхрөхүй н дунд дөжирч орхиход чинь ч гэсэн...

 

Хайрлаж л сууна.... би

 

Эл бүгд надад ер хүртээлгүй ч ......

Эгэл жирийнээр амьдарч л яваад тань баярлаж бна...

 

Амьдраа...

өчигдөр чимдаанаа ухлаа. хэрэг болгож тэр холоос авч ирчихээд ил гаргалгүй хадгалчихсан байсан эд зүйлээ гаргав. эд зүйлсэх юу байхав, ганжин л даа. гурилын мод, элдүүр, гулууз өөр юу юу ч гэдэг билээ, манай аав, ээжийн нутгийнхан лав ганжин гэдэг юм. хэн гэдэг хүн, хэзээ “бүтээсэн” эд юм, мэдэхгүй. манийг мэдээ орох цагаас л манайд байсан юм. их том ширхэгтэй модоор хийсэн, тохойн чинээ урттай ганжин. ямар мод гэхээрээ ийм том ширхэгтэй байдаг юм, тоорой, алтан гагнуур, загийн үндэс.. за аль нь юм мэдэхгүй. их л том ширхэгтэй, ширхэг бүр нь тод гэгч нь товойгоод гараад ирчихсэн. борооны усанд...

時を越えて君を愛せるか　　　本当に君を守れるか

m.oda

чамайг гэсэн хайр минь

цаглашгүй байж чадах болов уу

чанд нандигнан хайрлах нь

чин үнэн болов уу

анхнаасаа л би би биш бж....

 

бгаа бие маань минийх биш эцэг эх хоёрых гэдгийг мартчиж...

 

бодол санаа минь минийх биш хүнийх бж

 

бгаа ганц нь хүнийг хайрлах тэр зүрх юмуу гэтэл бас биш бж

 

ээжийн өгсөн зүрх аавын өгсөн зүрх түүний өгсөн л зүрх бж

 

надаа бгаа бүхэн минийх биш

 

би өөрөө би биш ...  

ай даа үүнийг л жаргал гэж хэлэх байх даа.

яг одоо байна шдээ, хоёр майжиг минь халуун устай түмпэнд дүрээстэй, даравгар ам маань өтгөн цайтай аяганы амсраас зуугаастай, хувийн хувьсгалын нийлсэн хэдэн шүд маань балга цайны завсар чөлөөгөөр амны хөндийд шидэгдэх мандриныг хумс хумсаар нь зажлаастай, хуурай агаар залгиж сөөнгөтсөн улаан хоолой минь хагас дутуу зажлагдсан мандриныг хальстай, үртэй, шахагдсан шүүстэй, халуун цайтай гуд гуд залгиастай... жаргаж үхэхнээ... хамаагүй ингэж жаргаж болжээнү гүй юу. үхтлээ жаргаж таарчээнү гүй юу. ингэсэн шэээээээг суужийхад бол, санаанд оромгүй хүүхэ...