Энэ төмсний улаа гээч нь, бороонд нороод толгойгоо бөхийлгөчиж.
Энийг миний мэдэхийн шүүрний шар цэцэг л гэдийн, иш нь их хатуу...аяга угаадаг шүүр хийчдэг байсын жоохон байхад, харин нь энэ шар цэцэг нь бөөрөнд сайн гэж сонссон.
танихгүй ягаан цэцэг
цэцгэн дээрх шавьж кэкэ
жижкээн цайвар цэцэг
мэдэхгүй цэцэг
энэ цэцгийг дээд талыг нь үлээгээд ишийг нь эргүүлж тоглодог байсын
энэ их учиртай цэцэгээ. дээд талыг нь таслахаар нэг цагаан шүүс гардын, тэрийг нь гар дээрээ дусааж байгаа хуурай шороо асгаад үрчихээр яг мэнгэ шиг толбо үлддийн...мөддөө арилахгүй. хаа сайгүй л ийм мэнгэ тавьж то...

давахгүй гэсэн даваагаар гурав давах

нэг давав
... хөшиг.. хурдан... үл... мэдрэх.. 

толгой хагарах нь

миний олон балиар зангийн дотроос онцгой нэгэн балиар занг яах вэ гхгхгх. эгдүү хүргэсэн хүнд гаргачих гээд байх нь гэм биш зан, гэдэс биш харвин болж хуралджээ... гэж мэгж оршил үл нуршин шууд бичсүгэй.
    хамгийн сүүлийн байдлаар, энэ балиар занг бултаар нь бөөндсөн булай ховор завшаан тохиож, үр дүнд нь миний бие ихэд тавирч, сэтгэл машид ханасан нь эндхийн цөөн хэдэн монголчууд дотроос хоорондоо долгион, хэлбэлзэл таардаг болон таардаггүй, таарч магадгүй болон хэзээ ч таарахгүйг үл харгалзан хэсэг бүлэг хүмүүс болзож, боодог хийх боломжгүй тул хүний газрын хонь нэг ширхэгийг тэнгэр харуу...

зуны дулаахан орой нов ногоон өвсөн дээр ноутбүүк барьж суугаад блог бичих сайхан байнаа гэжжж..үзээгүй газраараа явж үзэх ч сайхан л юм, ер нь хөдөө гардийм уу хэхэ. За тэгэж байгаад нэг сайхан завтай болохоороо нарийн ширийн сонин хачнаасаа дэлгэрүүлж бичимз...энэ  удаадаа юутай ч ингээд таануустаа мэнд хүргэчий. удаан нэт-д ороогүй болохоор бишүүрхээд най алгаа...бичих гэсэн гацаж мацаад нүүр ам халуу оргиод...за явж айргаа уулаа. ...

зиа.. нэг мэдсэн чинь их олон юм өөрчлөгдөж. бас их олон юм хэв хэвээрээ байна. хэзээ ч дуусчихаж магадгүй амьдрал гэдэг энэ эдийг хэд хэдэн үед хуваавал, миний хувьд хамгийн түрүүн санаанд буух нь хэдэн жилийн өмнө өвдмөр аядаж, үхэнгээ алдан аядаж, үхчихэлгүй сар гаруй хэвтсэнээс өмнөх ба  түүнээс хойшхи үе гэж хоёр том хуваамаар санагддын.. ккк. дэд үе, жижиг сажиг үехэн бол нэлээн олон л доо. арчаагүй царайлчихаад хэвтэж байхдаа юу эсийг бодохов. тархиа гашилгаж сүйд хийчих вий гэж хэрэндээ санаа зовж байв, хөөрхий. азаар тэр үед лав гашилаагүй. харин сүүлийн хэдэн жилд, сүүлийн хэдэн сард...

    намайг бүр жаахан, унтах, уйлах, хэвтэх, хөхөх гэх мэт хялбар рефлексээс өөрийг сүртэй хийж гавьдаггүй байхад манайд нэг нохой байсым гэнэлээ. “сайхан улаан нохой байсым” гэж эгч ярьдаг. тэр сайхан улаан нохойг Хойлог гэдэг байж. хэзээ, хаанаас манайд ирснийг мэдэхгүй, тэр тухай ярьж байгаагүй юм уу, эсвэл би анзааргагүй нь дийлээд чихнийхээ хажуугаар сүнгэнүүлчихсэн ч байж магад. асууж авъя, байз.
    унтахаар нь тэргэнд “хийгээд”, гадаа гаргачихдаг байж, намайг. тэр үеийн хүүхдийн тэрэг гэж гоё эд байсым шиг байгаам, хожим бодох нь ээ. завь шиг том тэргэнд л тухтай нь аргагүй заларч байж ...

сэтгэл бол гомдсон, үзэн ядсан
ухаан бол ойлгосон, уучилсан
бие бол ...

компьютер мэддэг бол...

дөжрөх, цөхрөх, залхах, шантрах.. гэх мэт сэтгэлийн бүдчээнийг бурхан бидэнд заяасан нь юутай өгөөмөр. үгүйсэн бол энэ зүрх шүүр шанага мэт болох байсан биз ээ.
зүрхийг цойлдоё!